صنفى اكثر ايشان تابع باطل بودند ، و از فرق اهل سنّت بودند ، و پاره‌اى از ايشان در لباس تصوّف بودند ، و پاره‌اى در لباس علما . و همچنان كه اكثر علمائى كه كتابهاى ايشان در ميان است كافر و گمراه‌كنندهء عالم بودند ، و قليلى از ايشان كه تابع اهل بيت صلوات اللّه عليهم بودند بر مذهب حق ماندند ، همچنين صوفيّه اكثر ايشان سنّى و اشعرى مذهب و ملعون بودند ، و همان اعتقادات جبر و حلول و تجسّم و امثال آن از عقايد فاسده را در كتب و اشعار خود ذكر كرده‌اند ، و در عبادات و اعمال هم طريقهء اهل سنّت را در كتابهاى خود ذكر كرده‌اند ، و اگر ابو حنيفه در كتاب خود ذكر كند كه فلان نماز را مىبايد كرد قبول نمىكنند ، و اگر از سفيان ثورى عملى به ايشان مىرسد قبول مىكنند ، با آنكه سفيان از ابو حنيفه بدتر بوده . چنانچه كلينى به سند معتبر از سدير روايت كرده است كه : من روزى از مسجد بيرون مىآمدم ، و حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام داخل مسجد مىشدند ، پس دست مرا گرفتند و رو به خانهء كعبه كردند و فرمودند كه : مردم مأمور شده‌اند از جانب خدا كه بيايند و اين خانه را طواف كنند ، و به نزد ما آيند و ولايت خود را بر ما عرض نمايند ، چنانچه خداوند عالم مىفرمايد كه وَ إِنِّي لَغَفَّارٌ لِمَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً ثُمَّ اهْتَدى « 1 » كه ترجمه‌اش اين است كه : من آمرزنده‌ام كسى را كه توبه كند ، و ايمان بياورد ، و عمل شايسته بكند ، و هدايت بيابد ، پس حضرت اشاره به سينهء خود فرمودند كه مراد هدايت يافتن به ولايت و امانت ماست . پس فرمود كه : اى سدير مىخواهى به تو بنمايم راهزنان و منع‌كنندگان دين خدا را ، پس نظر فرمود به سوى ابو حنيفه و سفيان ثورى ، و ايشان حلقه زده بودند

--> ( 1 ) سورهء طه : 82 .